نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 13 خرداد 1394 توسط darvish56 | ارسال نظر(1)

 

 

کوچ آفتاب

 

آفتاب از طرف آفاق زمین كوچيده است

لاجورد واژگان شولای شب پوشيده است

 

آن كه  بر پائيز دل نسپرده بوده از قضا

در بهاران جرعه هایی از وداع نوشيده است

 

مثل ابر از غصه ي آلاله ها خون گريه كرد

مثل چشمه هر  زمان از شور حق جوشيده است

 

سنت ديرين قلبش مهرورزي بود و بس

در زبان عشق هم نوآوري جوييده است

 

سايه سار درد واره منزل و ماواي او

واژه واژه حرفش از داغ همه شوريده است

 

آخر آن روز مبادا از فراسوي زمين

اتفاقش از دل سنگ زمان روييده  است

 

عارفی بود آفتاب و آينه حيران او

از كسوفش ساقه هاي ترد ما پوسيده است

 

مردمي همراه و همدل در سلوک راه حق

رهبر از آئينه ها شان  ناگهان كوچيده است

 

شهرام درویش


.: Weblog Themes By LoxBlog :.

تمام حقوق اين وبلاگ و مطالب آن متعلق به صاحب آن مي باشد.

ورود کاربران

خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید

رمز عبور را فراموش کرده‌اید؟
حساب کاربری ندارید؟

فراموشی رمز عبور

نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید

یا

ثبت نام کاربران

در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید

قبلا ثبت نام کرده‌اید؟

نظرات کاربران

دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید