كمان شكسته به كارت نمي آيد
كه راضي نمي شوي
به گسستن ابرو ؟
سمند راهواری
تازد و از او به جا ماند
غبار بر پهن دشتی تا که بنگارد از آن پیغمبران صلح
همان هایی که بر اقلیم مشتی شب زده
گامی نهند از نور و از باور
همان هایی که گاه حادثه
گامی فراتر می نهند از خود
که سینه هایشان
آماج تیر و ترکش دشمن شود شاید
درنگی افکند
بر تازش مشتی پلشت اهرمن باطن
شهرام درویش

از روز ازل بغض شده همزادم
خون خورده و میخورد دل ناشادم
شاید که تو بشنوی صدایی از سنگ
از من نشود که بشنوی فریادم
شهرام درویش
تگرگ ها درخت نارنج را داغدار می کنند
و خنده ی تبرها سروهای اردیبهشتی را درو
قلمهایی سبز فرجام را به مویه می نشینند.
تگرگ و رنج ترنج
و مادر
که باورش را به روی زخم هایش می کشد
تا میان گل های اطلسی
مرثیه هایش
با گلوی تمام فاخته ها زمزمه شوند.

تو زلزله من به زیر آوارت نه
درگیر منی و من گرفتارت نه
من ساحل آرام و تو موجی سرکش
می آیی و هیچ کس جلودارت نه
شهرام درویش

آدینه و مشق همگان صبر شود
بی او نشود که هر شبی قدر شود
یا رب ! نکند پس از شب یلدایی
در وقت سپیده سهم ما قبر شود
شهرام درویش
اسیر دست طوفان و تگرگم
گلی افتاده در آغوش مرگم
من آن آشفته تقویمم که بی تو
بهاران کنده شد از برگ برگم
شهرام درویش

گفتم که دو چشم خویش درویش کنم
درهای دلم را پس از این پیش کنم
چشمان تو پرفریب و ناشی دل من
ماندم که شکایت از تو یا خویش کنم
شهرام درویش
به دلم آمده که یار نخواهد آمد
بارها آمده این بار نخواهد آمد
همه ی دلخوشی کوچه و من قاصدکی
او هم از بخت من انگار نخواهد آمد
ادامه مطلب...
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید